Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

Και τωρα ας σβησουμε τα φωτα..
Δεν τα χρειαζομαστε..
Ειμαστε αυτοφωτα πλασματα..
Εμεις .. Συνειδητοι δεσμωτες αναμεσα στον ουρανο και τη γη..
Εμεις.. Με τα ποδια δεμενα στη γη και το βλεμμα καρφωμενο στο γαλαζιο το λευκο και το ...πορτοκαλι...
Να χαμε εναν ταφο γεματο λουλουδια και μολυδια χρωματιστα..
Να χαμε ενα χαμογελο και ενα καδο να το πεταξουμε..
Να χαμε ενα ονειρο και καποιον να μας ξυπνησει..
Να χαμε λιγη αγαπη να σκοτωσουμε..
Ζωντανη στην νεκρη πραγματικοτητα ..
Σε ενα θεατρο σκιων το φως σου ριξε..
Ποιος να διωξει την βαρια ανασα που καιει σβηστη...
Πες μου πως ολα ηταν αλλου βιωματα 
που καταλαθος φυλακιστηκαν στην δικη μου μνημη..
Η ανασα του μυριζει ακομα αιμα δικο μου..
Τον αγαπω τον εκτελεστη της νιοτης μου...