Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

Παει καιρος απο την τελευταια φορα που μπηκα για να δημοσιευσω κατι...
Τα προχειρα μου γεμισαν σκουπιδια..
Σκουπιδια που ποτε δεν εσβηνα..
Παντα μ'αρεσε να χαζευω τις βρωμιες που αφηνει πισω του ο Χρονος..

Τον τελευταιο καιρο ειμαι ευδιαθετη..Δεν τολμω να πω ευτυχισμενη γιατι
καποιος εκει πανω γελαει μαζι μου οταν χαμογελαω..
Δεν συνηθιζω να γραφω οταν ειμαι καλα..
Εχω συνηθησει να παραπονιεμαι και η ''χαρα'' με σαστιζει...

Μετα απο αρκετο καιρο εδιωξα απ'την ζωη μου ενα παρασιτο..
Ενα απ'αυτα που αγαπαμε πολυ οταν μας καταστρεφουν...
Ενα απ'αυτα που τα διαλλεγουμε ακριβως γιατι ξερουμε ποσο κακο μπορει να μας κανουν..
Η ιστορια ειχε ως εξης ...:
Κοιτα εγω τωρα νιωθω πολυ κενη...Κατα καιρους το κενο μου βαραει σαν μαλακισμενο και δεν μ'αφηνει να αναπνευσω...Η χαρα για καποιο λογο δεν χωραει στην ζωη μου γιατι ως ηθελημενα καταθλιπτικη δεν δεχομαι οτι η Ζωη ειναι ευλογια...Μονη μου βαρεθηκα να σκοτωνω ο,τι ευχαριστο μου συμβαινει γιατι εν τελει δεν εχει και τοσο ενδιαφερον...Ψαχνω καποιον να με χρησιμοποιησει , να πατησει πανω μου...Απο παλια οι Αντρες ειχαν πολλη δυναμη πανω μου..Λιγο μικροτερη απ'αυτην που ειχα εγω πανω σ'αυτους...Βρηκα λοιπον εναν Δυστυχισμενο...Εναν wannabe Θυτη...Εναν απ'αυτους που ψαχνουν την χαμενη τους ελευθερια σε φυλακες και υπογεια...Και καπως ετσι που λες ξεκινησε...Σπαταλησα ολη μου την ενεργεια 2 γαμημενα χρονια Γιατι;;Για να αποδειξω στον εαυτο μου πως δεν ποναω οσο και να με χτυπας;;Πως μπορω να σου δημιουργησω συναισθηματα ΕΓΩ;Το κομματι κρεας;Γιατι ετσι Αυτοβαφτιστηκα καποτε και μ'αυτο εμαθα να ζω...Κι ομως ηρθε η στιγμη Οχι που ειπα φτανει...Η στιγμη που μαυρισε τοσο η ψυχη μου που μπηκε στην μεση το ενστικτο της αυτοσυντηρησης και απλα μια μερα ξυπνησα παλι κενη...Κενη ακομα κι απο μαυριλα...Κενη απο συναισθηματα-θετικα ή αρνητικα...Και ετσι τελειωσε...Οπως αρχισε...Γιατι οσο με χτυπουν ποναω και σιχαινομαι τον εαυτο μου οταν το λεω γιατι καποτε -οταν ημουν ακομα παιδι- ορκιστηκα να μεινω κενη για παντα και να που η Ελπιδα με εφερε παλι στον λαθος δρομο...


Καποια ''συμβολαια'' που κανουμε με τον εαυτο μας δεν σπανε ποτε...
Οσες ψυχοθεραπειες και οσες ωρες και να μεινεις με τον εαυτο σου δεν σπανε...Στο Ορκιζομαι...
Εισαι φυλακισμενος...Και μιλαω ως η πλεον αισιοδοξη εθισμενη στην νικοτινη και τις σοκολατες!

Δινω πολλη σημασια στο κομματι αυτο γιατι ακομα μαθαινω τον εαυτο μου και ηταν ενα κομματι που οσο κακο μου εκανε τοσο καλο μου κανει τωρα...Τωρα που ξερω...Που ειμαι σιγουρη...Που καταλαβαινω πως εγω ειμαι αυτη που παντα κυνηγουσα τον πονο κι οχι αυτος εμενα...Δεν ξερω τι θα γινει αυριο...Δεν με αφορα τι εγινε εχθες...Σημερα μου συμβαινει κατι πολυ αληθινο ομως...Σημερα δεν θα κοιμηθω με κλαματα,ενοχες,παρανοικες σκεψεις,σβησμενα τσιγαρα διπλα στο μαξιλαρι μου και σκισμενες σελιδες που κλαψουριζουν...Σημερα θα ξαπλωσω με εικονες,ονειρα και χαμογελα γιατι  καποιος μου τα  χαρισε και για 1η φορα τα δεχτηκα...Κι οταν κανω δευτερες σκεψεις τις φτυνω και τις παταω!Ειναι δυσκολο πολυ να αλλαξεις ξεπεσμενε μου εαυτε...σκεφτομαι...Ο υποσυνειδητος μου εκτελεστης πρεπει να εκτελεστει!Η πειραγμενη φυση μου με θετει καταδικασμενη σε συνεχη εσωτερικη αυτοκτονια αλλα ειμαι μικρη ακομα ρε μαλακα κι αν μεγαλωσα ετσι...πως περιμενω ΕΤΣΙ να μεγαλωσω.....;

Αποσυρομαι...
 
                                 Ονειρα Γλυκα μας 

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011

''legoland''...με εισαγωγικα ,3 τελειες και μια αγκαλια

Ηταν...Διαφορετικα..Πιο ομορφα και πιο αληθινα απο ποτε..
Το ξημερωμα μας βρηκε στην ''legoland'' αγκαλια..
Ειναι καποιες φορες που το παραμυθι μοιαζει να ζωντανευει μπροστα στα ματια σου
και η πραγματικοτητα φανταζει μεγαλη απατη..
Χωρις ρολογια αυτη τη φορα αλλα με το φως να μας βιαζει την ''ελευθερια'',
μια ελευθερια που πλασαμε μονοι μας και που ειναι τοσο αληθινη οσο και οι ''φυλακες'' μας,
γυρισαμε σιγα σιγα παλι στις ζωες μας..
Σαν ενα ονειρο και σαν ενα ψεμα που λες στον εαυτο σου και που...που και που πιανεσαι να αντιφασκεις..

                         
Τωρα ομως δεν φοβαμαι ..

Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

Και τωρα ας σβησουμε τα φωτα..
Δεν τα χρειαζομαστε..
Ειμαστε αυτοφωτα πλασματα..
Εμεις .. Συνειδητοι δεσμωτες αναμεσα στον ουρανο και τη γη..
Εμεις.. Με τα ποδια δεμενα στη γη και το βλεμμα καρφωμενο στο γαλαζιο το λευκο και το ...πορτοκαλι...
Να χαμε εναν ταφο γεματο λουλουδια και μολυδια χρωματιστα..
Να χαμε ενα χαμογελο και ενα καδο να το πεταξουμε..
Να χαμε ενα ονειρο και καποιον να μας ξυπνησει..
Να χαμε λιγη αγαπη να σκοτωσουμε..
Ζωντανη στην νεκρη πραγματικοτητα ..
Σε ενα θεατρο σκιων το φως σου ριξε..
Ποιος να διωξει την βαρια ανασα που καιει σβηστη...
Πες μου πως ολα ηταν αλλου βιωματα 
που καταλαθος φυλακιστηκαν στην δικη μου μνημη..
Η ανασα του μυριζει ακομα αιμα δικο μου..
Τον αγαπω τον εκτελεστη της νιοτης μου...

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011

sinn-αντηση...

Μια συναντηση με καποιον απ το παρελθον
περασαν 2 χρονια...
19 ωρες εσωτερικης ηρεμιας
χωρις δευτερες σκεψεις
χωρις αγχος
χωρις κλαματα
και μετα πηρα ενα ταξι
''Αγιο Φανουριο''

μεγαλη απατη
κατι παιζεται πισω απο την πλατη μας
χοντρο παιχνιδι σου λεω γινεται
ο Καληνυχτακιας ειπε οτι
ο γιαλος ειναι στραβος
πεταξα μερικες ενοχουλες στον γιαλο λοιπον
γιατι ειχα βαρυνει

ενας Γαλλος πριν λιγο καιρο μου υποσχεθηκε free hugs
ενας...καποιος... εχθες μου ειπε...:''Σ'αγαπαω. αναμφιβολα'' και γυρισε στην ζωη του
αρρωσταινω!!!!!!!!! ο κοσμος ειναι αρρωστος!!!
..κι εγω..

  
ετσι για την καλημερα...
ή τα ονειρα γλυκα στην περιπτωση μου...

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

Σημειωσεις

"Επισημως Τεταρτη 09 Φεβρουαριου 2011

00.27   Για μια ακομα εβδομαδα η Τεταρτη με βρισκει στον Σταυρο..
Σημερα ομως μοιαζει ανυποφορο..
Εχω βγει στο παρκακι απεναντι και καθομαι Μονη σαν....Μονη...
Μονη λοιπον και κυριως ...Μονη..,
ακουω θορυβους και κοιταω γυρω μου σαν Χαζη..
Το  ''Χαζη'',το ''Μονη'',το ''Αφηρημενη'' και το ''Ασυνεπης'' με κυνηγουν
σαν χαρακτηρισμοι απο οταν αρχισα να καταλαβαινω
(ατυχες παραδειγμα-δεν καταλαβα ποτε)..
Ο Μαρκος εχει δεκατα..
Θελω να μπω μεσα αλλα ξερω οτι δεν θα αντεξω για πολυ..
Η λογικη ερωτηση που πρεπει να κανω στον εαυτο μου θα ηταν: 
''Γιατι ηρθες Σταυρο ρε Νουμερο;''
Η απαντηση δεν πλησιαζει καν την λογικη οποτε απορριπτεται..
Ελπιδα...
Μονο αυτο μου ερχεται στο μυαλο..
ΕΛΠΙΔΑ...
Και ενω η Ελπιδα βρισκεται με το ενα ποδι στον ταφο,
η Ασφυξια καραδοκει σαν αχορταγο κορακι..
Λυσσαει να παρει τη θεση της και τελικα νικαει..
Eδω ειναι που ο καπνιστης ερωτευεται
 το τσιγαρο και 
γινεται φιλος με τον προσεχη καρκινο..
Οχι Οχι! Μην μπερδευεσαι Αιγοκερος ειμαι...
Ο Μαρκος κατουραει τα θαμνακια.
Τι υπεροχη κινηση..
Μου θυμησε τον παππου μου..
Ο παππους μου θα πεθανει..Συντομα..
Ειναι αρρωστος...
Αν του ελεγα να με παρει μαζι του; 
Λες να πιασει;

Η Ασφυξια συνεχιζεται αγκαλια με την Παρανοια..
01.26
Εχει κοσμο σημερα...
Μισω να εχει κοσμο..
Τι ωραιο παρκακι!
Νιωθω τοσο απροστατευτη ...
Τι ωραια αισθηση...

Αναψα τσιγαρο.
01.41
Πεταξα το τσιγαρο.
Παιρνω βαθιες ανασες.
Κανω σαν το 5χρονο που το πεταξε ο πατερας του στη θαλασσα για να μαθει να κολυμπαει.
Σχεδον ακουω τον πατερα μου να λεει :''Φτου σου νερακι''
Φτου σου νερακι λοιπον...
Μολις περασε ενας τυπος με μακρια ομορφα μαλλια και με ρωτησε
''Εισαι Απορη ή Φιλοσοφος;''
''Τιποτα απο τα δυο..'' Του απαντησα..
Τιποτα λοιπον. Μου την δινει η λεξη Τιποτα.

Μεσα πια και πλησιαζοντας στο τελος το μαγαζι αρχιζει να αδειαζει επιτελους..
Νιωθω καλυτερα τωρα...
Νευριασα..Μολις...
Με τον εαυτο μου παντα..
Γαμημενη συνηθεια!!!!
Και η ελπιδα συνηθεια εχει καταντησει!
Αυτη που νικαει τα παραμυθια ..Στην περιπτωση μου τα δημιουργει κιολας..
''Βουλιαζω''-Drigo-Toση ωρα περιμενα να βουλιαξουμε παρεα..

Παυση

Θηβαιο!Ναι! Θηβαιο θελω να ακουσω τωρα!
Ειδα τις κενες σελιδες του τετραδιου μου και θυμηθηκα το γνωστο στιχακι
''Θελω να σου στειλω μια λευκη κολλα χαρτι γιατι εισαι η μονη που μπορεις την σιωπη σου να διαβασει''

Λευκαδα λοιπον...Τι λιωσιμο...
Ποση ευτυχια μπορεσα να νιωσω μεσα απο τα δακρυα που πλημμυρισαν το δωματιο μου...
Το παραθυρο εσταζε Ανακουφιση....
Θαλασσα!!!
Μισω την διαδρομη προς το ''Καθισμα''..
Ποσες στροφες!!!
ΘΑΛΑΣΣΑ .......οπως... Πνιγομαι! 
Πνιγομαι!!!!
Δεν φωναξα Βοηθεια ΜΗ Μ'ΑΓΓΙΖΕΙΣ!

Ο Μαρκος μου εκανε νοημα... Φευγουμε..''

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

Καιρος ηταν...

Τις προαλλες ειχα παει μια βολτα να απατησω τα συναισθηματα μου και να αποδειξω στον εαυτο μου οτι υπαρχει ακομα η πιο σκορπια μου πλευρα.Η ασυμαζευτη.Η ξεχασμενη...Ποτε ξεχασμενη.
Και Ναι Τα ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ Τα Νικαει Η Συνηθεια...
Ολα τα νικαει η συνηθεια.Ολους μας νικαει η συνηθεια..Εμενα με νικαει και ο υπνος που και που.
Ο υπνος χωρις ονειρα.
Μετα απο τοσο καιρο..οχι πολυ..Καταλαβαινω..Δεν καταλαβα ποτε.
 καληνυχτα